พิธีกินข้าวใหม่ ตัวตนที่ไม่เคยเลือนหายของชาวคะฉิ่น

โดย ฐิรติ วสุนธรา



ต้นฤดูหนาวกลางเดือนพฤศจิกายน 2552 ณ บ้านใหม่สามัคคี ต.เมืองนะ อ.เชียงดาวจ.เชียงใหม่ ชุมชนกลางขุนเขาแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวคะฉิ่นเกือบพันชีวิตที่อพยพมาจากรัฐคะฉิ่น ประเทศพม่าเมื่อหลายสิบปีมาแล้ว ในยามค่ำคืนหมู่บ้านเล็กๆถูกปกคลุมไปด้วยความมืด ลมหนาวพัดพาเอาความเย็นมาปะทะร่างกายเป็นระยะๆ แม้เวลานี้จะล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่มแล้ว แต่บรรยากาศไม่ได้เงียบเหงาเหมือนทุกวัน บ้านหลายหลังกลับคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะพูดคุยของสมาชิกในครอบครัวที่ไม่ได้เจอกันเป็นเวลานาน เพราะต้องจากบ้านไปทำงานในตัวเมือง แต่ในวันนี้ หลายคนต่างพร้อมใจกันเดินทางกลับบ้านเพื่อเตรียมงานสำคั¬ประจำปีที่จะมีขึ้นในวันรุ่งขึ้น นั่นคือ “พิธีกินข้าวใหม่” หรือ ในภาษาคะฉิ่นเรียกว่า “อึนลง อึนนัน เจซูดัมปอย”

กว่าส้มจะหวาน

โดย วรวรรษ รักวงษ์
ส้มผิวมันวาวหลายสิบลูกเกาะขั้วอยู่บนกิ่งก้านสาขาของต้นส้มสูงที่ท่วมหัวเรียงรายเป็นแนวยาวทอดไปตามเนินเขา แดดที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบสะท้อนให้ผิวส้มกลายเป็นสีทองไปทั้งสวน ใบสีเขียวเข้มยิ่งขับให้ผลส้มเหล่านั้นดูเด่นยิ่งขึ้น ชื่อเสียงของส้มอำเภอฝางที่เคยได้ยินมาทำให้เดาได้ว่า เนื้อในคงหวานฉ่ำแก้กระหายและสร้างความสดชื่นได้เป็นอย่างดี กลิ่นหอมเฉพาะตัวของเปลือกส้มยั่วน้ำลายจนอดใจไม่ไหว อยากจะแกะเปลือกเอาเนื้อในเข้าปากเสียเดี๋ยวนั้น

ย่างกุ้งริมทาง

จิตติมา ผลเสวก

แม้จะเป็นคราที่สามที่ได้มายืนอยู่บนแผ่นดินพม่า ทว่าความตื่นเต้นดูเหมือนจะยังคงระดับใกล้เคียงกับคราแรกที่ได้มาถึงประเทศนี้ อาจจะตื่นเต้นเพราะการเมืองที่แปลกประหลาดและตื่นเต้น เพราะเป็นประเทศที่ดูเหมือนว่ามีหลาย สิ่งอย่างอยู่หลังประตู ซึ่งคนภายนอกยากจะคาดเดาและเข้าถึง

แต่การเดินทางมาพม่าครั้งนี้ แรกที่ก้าวเท้าสู่สนามบินมินกะลาดงฉันกลับรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลง สิ่งก่อสร้างที่เรียกว่าสนามบินแห่งนี้ กว้างขวางโอ่โถงขึ้น กลิ่นอายใหม่ๆ อวลอบอยู่ทั่ว บรรยากาศต่างกับครั้งแรกและครั้งสอง เมื่อหลายปีก่อน สนามบินมินกะลาดงมีสภาพเก่าและคับแคบกว่าเดี๋ยวนี้มากนัก