การปฏิรูปการศึกษาในพม่า และสิ่งที่ชนกลุ่มน้อยต้องการ

ทีกอทอ รัฐกะเหรี่ยง - ลืมภาพโรงเรียนทั่วๆ ไปได้เลย ถ้าคุณเป็นนักเรียนในรัฐกะเหรี่ยง เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับการศึกษาของคุณคือ คุณอาศัยอยู่เขตไหน เขตสีขาว เขตสีเทา หรือสีดำ
ในช่วง 6 ทศวรรษของสงครามกลางเมือง ชนกลุ่มน้อยชาวกะเหรี่ยงได้แบ่งพื้นที่ของตนออกเป็นเขตที่มีสีแต่งต่างกัน เขตสีขาวเป็นเขตของศัตรู ซึ่งจะมีทหารของรัฐบาลในเครื่องแบบสีเขียว ไกลออกไปในป่าเขียวขจี เป็นเขตสีเทา เป็นพื้นที่ที่มีการควบคุมร่วมกัน ในขณะที่เขตสีดำเป็นเขตที่ควบคุมโดยกองกำลังกะเหรี่ยง

พม่ามีแผนพัฒนายกระดับโรงเรียน 2 พันแห่ง เป็นโรงเรียนต้นแบบ

คณะกรรมการดำเนินงานและส่งเสริมการศึกษาพม่า (Myanmar Education Promotion Implementation Committee) ได้ออกมาเปิดเผยว่า เตรียมที่จะพัฒนาโรงเรียนกว่า 2000 แห่ง ให้เป็นโรงเรียนต้นแบบในพม่า โดยจะได้รับงบประมาณช่วยเหลือในด้านการพัฒนาโรงเรียนต่อเนื่อง 3 ปีข้างหน้า

ห้องสมุดอิเล็กทรอนิกส์ เปิดโลกการศึกษามหาวิทยาลัยพม่า

มหาวิทยาลัยในพม่าได้เปิดให้บริการห้องสมุดอิเล็กทรอนิกส์ (E -library)แล้ว โดยได้รวบรวมหนังสือดิจิตอล และวารสารทางวิชาการจำนวนหลายแสนเล่ม ซึ่งช่วยให้ชาวพม่าได้ตามทันโลกหลังจากถูกโดดเดี่ยวอยู่ภายใต้การปกครองของเผด็จการทหารมานานหลายทศวรรษ

ห้องเรียนเคลื่อนที่ : ความหวังทางการศึกษาของเด็กชายร้านน้ำชา

 

 

ย่างกุ้ง - เก้าก์ยา ต้องตื่นนอนตั้งแต่ตีสี่ครึ่งทุกวัน ในขณะที่เด็กคนอื่นๆ กำลังรอรถโรงเรียนมารับ เด็กชายวัย 13 ปีผู้นี้ก็กำลังงานรังบออเดอร์จากรู้ค้าในร้านน้ำชาแห่งหนึ่งในย่างกุ้ง

 

"ผมเคยเข้าโรงเรียนจนถึงชั้น 6" เขาบอก

 

เก้าก์ยา เป็นลูกคนกลางในครอบครัวที่พ่อมีอาชีพปีนเก็บลูกตาล เขาออกจากโรงเรียนเมื่ออายุได้ 11 ปี เพราะพ่อแม่ไม่มีเงินพอที่จะส่งเสียลูกทั้ง 6 คนได้ เขาได้งานทำในร้านน้ำชาแห่งนี้และส่งเงินทุกบาททุกสตางค์ที่หาได้กลับไปที่บ้าน เขาเคยฝันว่าจะได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัย แต่ก็ล้มเลิกความฝันไปแล้ว จนกระทั่งโอกาสที่ไม่คาดฝันก็เข้ามาหาเขา ทางรถบัส

แสงไฟที่ปลายอุโมงค์ : ความหวังทางการศึกษาของเด็กพิการ

ย่างกุ้ง - ทุตาทุน หญิงสาววัย 22 ปี ทำงานเป็นหมอนวดกดจุดอยู่ใกล้กับใจกลางเมืองของเมืองหลวงทางเศรษฐกิจของพม่า เธอหูหนวก และการเป็นหมอนวดคือหนึ่งในไม่กี่ทางเลือกของในการทำงานหาเลี้ยงชีพของเธอซึ่งมีการศึกษาจำกัด "ฉันไม่ได้ไปโรงเรียนจนถึงอายุ 11 ปี" เธอบอกด้วยภาษามือ

ภาษาชาติพันธุ์ ความท้าทายในการปฏิรูปการศึกษาในพม่า

ย่างกุ้ง-  ตอนที่ ธิดา วิน ยังเป็นเด็กนักเรียนในมัณฑะเลย์อยู่นั้น เธอต้องตื่นแต่เช้าก่อนฟ้าสางเพื่อไปเรียนภาษาจีนและวิชาประวัติศาสตร์เป็นเวลา 2 ชั่วโมง ก่อนที่ชั้นเรียนที่โรงเรียนรัฐบาลจะเริ่มขึ้นตามปกติ เธอและพ่อแม่เกิดในพม่า แต่ตาของเธออพยพมาจากพม่าในช่วงปี 1950 และเธอก็อยากพูดภาษาของของเขา

มองอนาคตมหาวิทยาลัยพม่า

ย่างกุ้ง ประเทศพม่า - โมซะ นักศึกษาเอกฟิสิกส์วัย 23 ปีจากวิทยาลัย มยิงจานใกล้กับมัณฑะเลย์เล่าว่า นักเรียนในชั้นจำนวนมากที่ไม่ได้เข้ามานั่งเรียน "นักเรียนส่วนใหญ่มาเพื่อเช็คชื่อเท่านั้นแล้วก็ไป" เขาบอกว่า การติดสินบนกับครูเพื่อแลกกับเกรดดีๆ และการโกงการสอบเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นได้ทั่วไป

 

คอมพิวเตอร์มีราคาแพง นักเรียนจึงมักจะไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ ในขณะที่ห้องแล็บทางวิทยาศาตร์ยังคงขาดแคลนเครื่องมือ โมซะ บอก

ระบบการศึกษาพม่า อุปสรรคก้าวใหญ่ในการพัฒนาประเทศ

หลังจากปิดประเทศมายาวนานภายใต้การปกครองของเผด็จการทหารพม่า ที่เจียดเงินน้อยนิดให้กับการศึกษา ประชาชนไม่มีความรู้ คนหลายรุ่นจึงเติบโตขึ้นมาด้วยการศึกษาเพียงแค่ระดับขั้นพื้นฐาน แม้จนถึงขณะนี้ รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งได้เริ่มเปลี่ยนแปลงไปสู้ประชาธิปไตย แต่หลายคนยังเห็นว่า สถานการณ์ด้านการศึกษายังคงเลวร้าย

โรงเรียนในสนามรบ

เมืองไมจายัง รัฐคะฉิ่น – “ที่นี่ห่างจากแนวหน้าการสู้รบแค่ 6 ไมล์” นางทุน มะราน รองผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมไมจายัง บอก พลางจิบชาไทใหญ่ร้อนๆ อยู่นอกห้องทำงาน ขณะที่สายตาของเธอเหม่อมองออกไปยังสนามฟุตบอลเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยฝุ่นดินแดงและมีแต่หลุมบ่อ

Not one less เด็กหัวใจสู้และครูตัวน้อย

โดย หมอกเต่หว่า



เด็กคืออนาคตของชาติ แต่เด็กจะไม่มีอนาคตหากขาดการสนับสนุนจากผู้ใหญ่ 

หากพูดถึงหนังจีนที่ เป็นธรรมชาติ น่ารัก และสร้างความประทับใจให้กับผู้ชมทั่วโลก เชื่อว่า Not one less (เด็กหัวใจสู้และครูตัวน้อย) ที่เปิดตัวครั้งแรกในปี 2542 คงเป็นหนึ่งในนั้นNot one less เป็นผลงานการสร้างสรรค์ของผู้กำกับชื่อดังมากฝีมือจากแดนมังกร “จางอี้โหมว” ที่เขาเคยฝากผลงานคุณภาพมาแล้วหลายเรื่องเช่น Raise the Red Lantern Hero และ House of Flying Daggers ในขณะที่ Not one less เป็นหนังอีกหนึ่งเรื่องของจางอี้โหมวที่คว้ารางวัลจากเทศกาลหนังจากทั่วโลกเช่นรางวัลสิงโตทองคำจากเทศกาล Venice International Film Festival และรางวัล Jury Award จากเทศกาลหนัง Beijing Student Film Festival ในปีเดียวกัน รวมถึงรางวัลอื่นๆ อีกมากมายในปีต่อๆ มา

ประกายความหวัง ณ ริมขอบแดน

โดย นานาตี

"รบกวน...เธอช่วยนำเงิน 2 พันบาทนี้ไปให้น้องของฉันด้วยนะ"

นี่คือคำขอร้องของเพื่อนชาวอาระกันคนหนึ่งที่ทราบว่าผู้เขียนกำลังจะเดินทางไปเก็บข้อมูลที่อำเภอแม่สอด จังหวัดตากในอีกไม่กี่วัน มันคือจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่นำพาให้เราได้พบกับชีวิตน้อยๆ หลายชีวิตในหมู่บ้านชายแดนเล็กๆ ที่ธนบัตรสีเทา 2 ใบนี้มีค่าสำหรับอนาคตของพวกเขาอย่างเหลือเชื่อ

โรงเรียนของหนู การศึกษาที่ไม่มีทางเลือก ในพม่า

โดย ขิ่นเลย์ แปล numripan



เดือนมิถุนายนนี้ ลูกชายของฉันก็จะมีอายุครบห้าขวบกับอีกสี่เดือน ซึ่งตรงกับช่วงโรงเรียนเปิดพอดี และคงถึงเวลาที่จะต้องพาลูกเข้าโรงเรียนเสียทีในประเทศพม่านั้นเริ่มฝากเรียนอนุบาลกันตั้งแต่ห้าขวบขึ้นไป พอหกขวบก็จะขึ้นชั้น ป.1 และเมื่ออายุเก้าขวบก็จะจบชั้นประถมคือชั้น ป.4 อันที่จริงลูกชายของฉันเริ่มเรียนอนุบาลตั้งแต่อายุสามขวบ ซึ่งในชั้นอนุบาลผู้ปกครองจะให้เด็กๆ เรียนหรือไม่เรียนก็ได้ โรงเรียนอนุบาลมีให้เลือกสองประเภทคือ โรงเรียนรัฐ กับ โรงเรียนเอกชน ค่าเทอมจะแตกต่างกันไปแม้ว่าจะเป็นโรงเรียนของรัฐก็ตาม โรงเรียนอนุบาลทุกแห่งในพม่าไม่ได้อยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงศึกษาธิการ แต่อยู่ภายใต้องค์กรด้านการพัฒนาสังคม และส่วนใหญ่เป็นไปในลักษณะฝากเลี้ยงมากกว่า มีบางแห่งเท่านั้นที่สอนหนังสือให้แก่เด็ก ส่วนการส่งเสริมพัฒนาการด้านอื่น ๆ ตามช่วงวัย ผู้ปกครองที่มีฐานะดีก็จะต้องจ่ายเงินเพิ่มหรือหาที่เรียนเสริมกันเอาเอง

คนนอกแห่งเรฮีถ่า นาฏกรรมชีวิตบนแผ่นดินใหม่

โดย ชุมพล ศรีมันตระ

กุมภาพันธ์ 2548 เป็นปีแรกที่ผมเดินทางเข้าสู่ "เรฮีถ่า" หรือบ้านแม่แพะ หมู่ 6 ตำบลเสาหิน อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ในฐานะของครูศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขาแม่ฟ้าหลวง ศูนย์การเรียนฯ ที่ผมประจำอยู่เป็นศูนย์การเรียนฯ เล็กๆ มีผมประจำอยู่เพียงคนเดียวและทำหน้าที่สอนทั้งเด็กและผู้ใหญ่ รวมทั้งพยายามทำทุกอย่างเพื่อหวังให้ที่นี่ดีขึ้น

"บ้าน"ที่ยังกลับไม่ได้

[caption id="attachment_3133" align="alignnone" width="495" caption="ภาพ KATE KELLY"][/caption]

ดิกสัน ฮู ชายหนุ่มวัย 24 ปี เขาเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ชั้น 10 และรองผู้อำนวยการของโรงเรียนแห่งหนึ่ง ดิกสันเป็นชายหนุ่มที่เฉลียวฉลาดและจำชื่อนักเรียนได้ทุกคน แต่แทนที่จะเป็นห้องเรียนปรับอากาศเต็มไปด้วยจอคอมพิวเตอร์เรียงราย เขากลับต้องสอนพีชคณิตบนกระดานดำที่ได้มาจากการบริจาค กับเศษชอล์กชิ้นเล็กชิ้นน้อย ในขณะที่นักเรียนนั่งเบียดเสียดกันอยู่บนเก้าอี้ไม้ โดยที่เท้าเท้าลอยอยู่เหนือพื้นดินที่ถูกปัดกวาดจนเรียบ